به رنگ سایه از خود غافلم لیک اینقدر دانم

نگه در دیده پیچیده است مانند رگ سنگم

خوشا روزی که نقاش نگارستان استغنا

کشد تصویر من چندان که بیرون آرد از رنگم

که گر پنهان شوم نورم و گر پیدا همین رنگم

شدم پیر و نی ام محرم نوای ناله دردی

محبت کاش بنوازد طفیل قامت چنگم