که گر پنهان شوم نورم و گر پیدا همین رنگم

خوشا روزی که نقاش نگارستان استغنا

کشد تصویر من چندان که بیرون آرد از رنگم

به رنگ سایه از خود غافلم لیک اینقدر دانم

شدم پیر و نی ام محرم نوای ناله دردی

محبت کاش بنوازد طفیل قامت چنگم

ز خاک آستانت چشم بی نم می برم اما