که دریا عرض توفان دارد و من یک دل تنگم

به ناموس ضعیفی می کشم بار گرانجانی

ندامتگاه مینایی ست خلوتخانه سنگم

نمی دانم چه خواهد کرد حیرت با حباب من

حنایم یک فلک بر بخت سبز خویش می بالد

که با هر بی پر و بالی به پایی می رسد رنگم

تواضع احتراز از هر دو عالم باج می گیرم