که با هر بی پر و بالی به پایی می رسد رنگم

نمی دانم چه خواهد کرد حیرت با حباب من

که دریا عرض توفان دارد و من یک دل تنگم

حنایم یک فلک بر بخت سبز خویش می بالد

تواضع احتراز از هر دو عالم باج می گیرم

جهانگیر است چون خورشید ناگیرایی چنگم

چو اشکم ختم کار جستجو فرصت نمی خواهد