بریشم از رگ یاقوت بست بر سنگم

بهار دهر ندارد ز خنده اوهام

ذخیره ای که کند میهمانی بنگم

چه نغمه واکشم از دل که لعل خاموشت

به یاد چشم تو عمریست می روم از خویش

به میل سرمه شکستند گرد فرسنگم

مباد وحشت ناز تو رنگ چین ریزد