مباد وحشت ناز تو رنگ چین ریزد

بریشم از رگ یاقوت بست بر سنگم

به یاد چشم تو عمریست می روم از خویش

به میل سرمه شکستند گرد فرسنگم

به دامن تو نهفته است صورت چنگم

به جز غبار ندانم چه بایدم سنجید

ترازوی نفسم ، باد می برد سنگم