که از تنگی گریبان خیالش می درد رنگم

نمی دانم هجوم آباد سودای چه نیرنگم

مگربر هم توانم زد صف جمعیت رنگی

به رنگ شمع یکسر تیغم و با خویش در جنگم

ز خلق بی مروت بس که دیدم سخت رویی ها