به رنگ شمع یکسر تیغم و با خویش در جنگم

نمی دانم هجوم آباد سودای چه نیرنگم

که از تنگی گریبان خیالش می درد رنگم

مگربر هم توانم زد صف جمعیت رنگی

ز خلق بی مروت بس که دیدم سخت رویی ها

نگه در دیده نتوان یافت ممتاز از رگ سنگم

نمی یابم به غیر از نیست گشتن صیقلی دیگر