مبادا هیچکس تهمت خطاب نسبت هستی

مگر از خود برآیی ناتوانی گشت همسنگم

طرب هیچ است می بالم ، الم وهم است و می نالم

به هر رنگی که هستم اینقدر سامان نیرنگم

که من زین نام خجلت صد عرق آیینه ننگم

به این هستی قیامت طرفی اوهام را نازم

ز دور نه فلک باید کشیدن کاسه بنگم