مگر از خود برآیی ناتوانی گشت همسنگم

تنک ظرفی چو من درمحفل امکان نمی باشد

که چون گل شیشه ها باید شکست از گردش رنگم

به میزان گرانقدر شرر سنجیده ام خود را

طرب هیچ است می بالم ، الم وهم است و می نالم

به هر رنگی که هستم اینقدر سامان نیرنگم

مبادا هیچکس تهمت خطاب نسبت هستی