که چون گل شیشه ها باید شکست از گردش رنگم

جنون بوی گل در غنچه ها پنهان نمی ماند

نفس بر خود گریبان می درد در سینه تنگم

تنک ظرفی چو من درمحفل امکان نمی باشد

به میزان گرانقدر شرر سنجیده ام خود را

مگر از خود برآیی ناتوانی گشت همسنگم

طرب هیچ است می بالم ، الم وهم است و می نالم