نفس بر خود گریبان می درد در سینه تنگم

نمی یابم به غیر از نیست گشتن صیقلی دیگر

چه سازم ریختند آیینه ام چون سایه از رنگم

جنون بوی گل در غنچه ها پنهان نمی ماند

تنک ظرفی چو من درمحفل امکان نمی باشد

که چون گل شیشه ها باید شکست از گردش رنگم

به میزان گرانقدر شرر سنجیده ام خود را