جنون بوی گل در غنچه ها پنهان نمی ماند

نگه در دیده نتوان یافت ممتاز از رگ سنگم

نمی یابم به غیر از نیست گشتن صیقلی دیگر

چه سازم ریختند آیینه ام چون سایه از رنگم

نفس بر خود گریبان می درد در سینه تنگم

تنک ظرفی چو من درمحفل امکان نمی باشد

که چون گل شیشه ها باید شکست از گردش رنگم