نگهی بهانه نازکن ، در خلدم از مژه بازکن

که ترنگ شیشه به دل نزد ز شکست طره سنبلم

ز مقابل تو ضروری ام شده ننگ تهمت دوری ام

ادب امتحان صبوری ام به قفا نشانده کاکلم

که نیازمند محرفی ز کمین تیغ تغافلم

زتصنع من و ما مگو، اثرم ز وهم وگمان مجو

به تحیری نشدم فرو که بیان رسد به تغافلم