به تحیری نشدم فرو که بیان رسد به تغافلم

نگهی بهانه نازکن ، در خلدم از مژه بازکن

که نیازمند محرفی ز کمین تیغ تغافلم

زتصنع من و ما مگو، اثرم ز وهم وگمان مجو

خم دستگاه قد دو تا، به چه طاقتم کند آشنا

مکن امتحان اقامتم که ز سر گذشته ، این پلم

به فنا بود مگر ایمنی ، زکشاکش غم زندگی