حرفیست وجودم ز سراب رم فرصت

حیرت چقدر نامه گشود از پر و بالم

هر چند سبک می گذرم از سر هستی

چون رنگ همان پی سپر گردش حالم

چون عمر درین عرصه غبار مه و سالم

هستی المی نیست که یابند علاجش

در آتش خویشم چه کنم پیش که نالم