هستی المی نیست که یابند علاجش

چون رنگ همان پی سپر گردش حالم

حرفیست وجودم ز سراب رم فرصت

چون عمر درین عرصه غبار مه و سالم

در آتش خویشم چه کنم پیش که نالم

تدبیر فراقی که ندارم چه توان کرد

بیدل به هوس سوخته ذوق وصالم