دلی کو تا به درد آید ز عجز مدعای من

که سیلابی کند در خانه آیینه تمثالم

چو گل تا زبن چمن دوری به کام ساغرم خندد

به زیر خاک باید رنگها گرداند یک سالم

نفس شور قیامت می کند انشا و من لالم

ز اوضاعم چه می پرسی ز اطوارم چه می خواهی

به حسرت می تپم جان می کنم این است اعمالم