که سیلابی کند در خانه آیینه تمثالم

همان بهتر که پیش از خاک گشتن بی نشان باشم

دماغ شهرت عنقا ندارد ریزش بالم

به رنگی آب می گردم ز شرم خودنماییها

چو گل تا زبن چمن دوری به کام ساغرم خندد

به زیر خاک باید رنگها گرداند یک سالم

دلی کو تا به درد آید ز عجز مدعای من