به رنگی آب می گردم ز شرم خودنماییها

نهال ناله ام آن سوی عرض رنگ می بالم

همان بهتر که پیش از خاک گشتن بی نشان باشم

دماغ شهرت عنقا ندارد ریزش بالم

که سیلابی کند در خانه آیینه تمثالم

چو گل تا زبن چمن دوری به کام ساغرم خندد

به زیر خاک باید رنگها گرداند یک سالم