دماغ شهرت عنقا ندارد ریزش بالم

نظرها محرم نشو و نمای من نمی باشد

نهال ناله ام آن سوی عرض رنگ می بالم

همان بهتر که پیش از خاک گشتن بی نشان باشم

به رنگی آب می گردم ز شرم خودنماییها

که سیلابی کند در خانه آیینه تمثالم

چو گل تا زبن چمن دوری به کام ساغرم خندد