خار مژگان چیده ام ، دیوار باغ بسملم

دستگاه راحتم منت کش اسباب نیست

در پر خویشست بالین فراغ بسملم

حیرتم دیدی ز سیر عالم رازم مپرس

شوق تا از پر زدن واماند صبح نیستی است

بی نفس خاموش می گردم چراغ بسملم

موج با صد بال وحشت قابل پرواز نیست