نپیچد بر دل کس ریشه شوق گرفتاری

همان محمل طراز دوش بیتابیست آرامم

چه اندوزم به این جوش کدورت غیرخاموشی

گلوی شمع می گردد کمند سرمه شامم

چوتخمم تا گره واکرده ای گل می کند نامم

مگر از خود روم تا مدعای دل به عرض آید

صدایی درشکست رنگ می دارد لب جامم