نامه من که پیش تو خواند، قصه من که به عرض رساند

همچو عرق به جبین تحیر، نقش نگین شد داغ ز نامم

غنچه هم آخراز می رنگش ، شیشه طاقت خورد به سنگش

دل ز چه شور جنون بفروشد، بوی خیال تو داشت مشامم

گر جگرم به صد آه تپیدن ، تا به لبم نرسید پیامم

در نظرم نه رهیست نه منزل ، می گذرم به تردد باطل

شمع صفت ز طبیعت غافل ، سر به هوا ته پاست خرامم