به هر واماندگی ناچار می باید ز خود رفتن

ندارم باده تا بال صدایی ترکند جامم

جنون ساز نقط کردم فغانها صرف خط کردم

ولی از سستی طالع کسی نشنید پیغامم

تحیر می شمارد در دل مو گهرگامم

سراغ تیره بختی هم نمی یابم به آسانی

بسوزم خوبش را چون شمع تا روشن شود شامم