سامان دو عالم کن و دریاب به چشمم

گر اطلس افلاک زند غوطه به مخمل

مشکل که برد صرفه ای از خواب به چشمم

آیینه تمثال ، تعلق نپذیرد

از دوش فکندم به یک انداز تغافل

بار مژه بود الفت اسباب به چشمم

بی روی توهرچند به عالم زنم آتش