چون خوشه گندم چه دهم عرض تبسم

چون شمع به هر جا سر خویش است غنیمم

بی درد سری نیست سحر نیز درین باغ

صندل به جبین می وزد از دور نسیمم

از خاک پیام آور دلهای دو نیمم

بیدل نی ام امروز خجالت کش هستی

چون چرخ سر افکنده ادوار قدیمم