چون شمع به هر جا سر خویش است غنیمم

چشمی نگشودم که به زخمی نتپیدم

عمریست چو عبرت به همین کوچه مقیمم

با تیغ طرف گشته ام از دست سلامت

بی درد سری نیست سحر نیز درین باغ

صندل به جبین می وزد از دور نسیمم

چون خوشه گندم چه دهم عرض تبسم