دیگر چه باید از ورق عمر خواندنم

صبح نفس نسیم دو عالم بهار داشت

صرصر دمید و زد به چراغان گلشنم

سطری ز مو نماند کنون قابل سواد

پوشیده است موی سفیدم به رنگ صبح

چیزی دمیده ام که مپرس از دمیدنم

آن رنگها که داشت خیال این زمان کجاست