آن رنگها که داشت خیال این زمان کجاست

دیگر چه باید از ورق عمر خواندنم

پوشیده است موی سفیدم به رنگ صبح

چیزی دمیده ام که مپرس از دمیدنم

افکنده بود آینه در آب روغنم

لبریز کرده اند به هیچم حباب وار

باده است وقف ساغر اگر شیشه بشکنم