افکنده بود آینه در آب روغنم

پوشیده است موی سفیدم به رنگ صبح

چیزی دمیده ام که مپرس از دمیدنم

آن رنگها که داشت خیال این زمان کجاست

لبریز کرده اند به هیچم حباب وار

باده است وقف ساغر اگر شیشه بشکنم

بالیدنم دلیل ز خود رفتنست و بس