گردانده ام به عالم عبرت هزار رنگ

باده است وقف ساغر اگر شیشه بشکنم

بالیدنم دلیل ز خود رفتنست و بس

صبح جنون رمیده پرواز خرمنم

شخص خیال بوقلمون سایه افکنم

یارب چه بودم و به کجا رفته ام که من

هر گه به یاد خویش رسم گریه می کنم