ز دست خاک رهایی نچیده دامانم

حساب کسوتم از دستگاه عجز مپرس

هواست نیم نفس تکمه گریبانم

چو دشت دعوی آزادی ام جنون دارد

نداشت خاتم دیگر نگین عافیتی

به روی آبله کندند نام جولانم

چو صبح اگر همه پروازم از فلک گذرد