محبت می دهد ساغر ز چشم پیر کنعانم

چوگل هر چند فرصت غیر تعجیلم نمی خواهد

بهار عالمی طی می شود تا رنگ گردانم

کدورت بر نمی دارد دماغ انتظار من

سببها پر فشانست از نوای ساز رسوایی

هم ندارم اینقدر بهر چه عریانم

نه من از خود طرب حاصل ، نه غیر از وضع من خوشدل