بهار عالمی طی می شود تا رنگ گردانم

دل هر ذره رنگ خانه آیینه می ریزد

به دیدار تو گر خیزد غبار از چشم حیرانم

چوگل هر چند فرصت غیر تعجیلم نمی خواهد

کدورت بر نمی دارد دماغ انتظار من

محبت می دهد ساغر ز چشم پیر کنعانم

سببها پر فشانست از نوای ساز رسوایی