دل هر ذره رنگ خانه آیینه می ریزد

که دامنها فرو رفته ست در چاک گریبانم

گداز انفعالم مانعست از هرزه گردیها

به این نم یک دو دم شیرازه خاک پریشانم

به دیدار تو گر خیزد غبار از چشم حیرانم

چوگل هر چند فرصت غیر تعجیلم نمی خواهد

بهار عالمی طی می شود تا رنگ گردانم