به این نم یک دو دم شیرازه خاک پریشانم

جنون کو تا غبار دستگاه مشربم گیرد

که دامنها فرو رفته ست در چاک گریبانم

گداز انفعالم مانعست از هرزه گردیها

دل هر ذره رنگ خانه آیینه می ریزد

به دیدار تو گر خیزد غبار از چشم حیرانم

چوگل هر چند فرصت غیر تعجیلم نمی خواهد