نه من از خود طرب حاصل ، نه غیر از وضع من خوشدل

محبت می دهد ساغر ز چشم پیر کنعانم

سببها پر فشانست از نوای ساز رسوایی

هم ندارم اینقدر بهر چه عریانم

همان در خانه مفلس فضولیهای مهمانم

مزاح وحشت اجزایم تسلی بر نمی دارد

به گردون می برم چون صبح گردی راکه بنشانم