منش در چشم همت یک شکست اشک می دانم

حباب از پیرهن آیینه داری می کند روشن

به پوشش ساختم تا اینقدرکردند عریانم

اگر بنیاد مینا خانه گردون به سنگ آید

چراغ کشته دودش زیر دست داغ می باشد

ز نقش پا فروتر می تپد گرد بیابانم

قیامت داشت بی روی تو شمع انجمن بودن