به تدبیر جنونم ره ندارد حکم مستوری

به یادت سطر اشکی می نویسم ناله می خوانم

تماشا مشربم از ساز راحتها چه می پرسی

جهان افسانه گردد تا رسد مژگان به مژگانم

چو مغز پسته هر چند استخوان باشدگریبانم

عرق پیمای شبنم چون سحر عمریست می تازم

ندارم آنقدر آبی که گرد خویش بنشانم