یک سنگ ندیدم که ننالد ز فغانم

عمری ست چو گردون به کمند خم تسلیم

زه در بن گوش که کشیده است کمانم

غیر از دل سنگین تو در دامن این کوه

هستی نه متاعی ست که ارزد به تکلف

دل می کشد این بار و من از شرم گرانم

موج گهر از دوری دریا به که نالد