هستی نه متاعی ست که ارزد به تکلف

زه در بن گوش که کشیده است کمانم

غیر از دل سنگین تو در دامن این کوه

یک سنگ ندیدم که ننالد ز فغانم

دل می کشد این بار و من از شرم گرانم

موج گهر از دوری دریا به که نالد

فریاد که در کام شکستند زبانم