فریاد که در کام شکستند زبانم

هستی نه متاعی ست که ارزد به تکلف

دل می کشد این بار و من از شرم گرانم

موج گهر از دوری دریا به که نالد

چون رنگ فسردن اگرم دست نگیرد

بالی که ندارم به چه آهنگ فشانم

چون پیر شدم رستم از آفات تعین