در جوهر آیینه شکسته ست زبانم

بر قمری و بلبل ز نشاطم مسرایید

من بوی گلم ناله رنگین فغانم

دیدار طلب زهره گفتار ندارد

بار سر دوشم نه جوانیست نه پیری

خم گشته فکر خودم از بس که گرانم

جرات ز خیالم به چه امید بنازد