جرات ز خیالم به چه امید بنازد

در جوهر آیینه شکسته ست زبانم

بار سر دوشم نه جوانیست نه پیری

خم گشته فکر خودم از بس که گرانم

فرصت شمر تیر نشسته ست کمانم

چون موج گهرصرفه نبردم ز تامل

زبن عرصه برون برد همین ضبط عنانم