چون موج گهرصرفه نبردم ز تامل

خم گشته فکر خودم از بس که گرانم

جرات ز خیالم به چه امید بنازد

فرصت شمر تیر نشسته ست کمانم

زبن عرصه برون برد همین ضبط عنانم

بر شهرت عنقا نتوان بست خموشی

گردی که ندارم به چه آبش بنشانم