نه اشکی زیب مژگانم نه آهی بال افغانم

ز بس افسرده طبعیها تنور سرد رامانم

خجالت صرف گفتارم ندامت وقف کردارم

سراپا انفعالم دعوی نامرد رامانم

تپیدن هم نمی دانم دل بی درد رامانم

به مجبوری گرفتارم مپرس از وضع مختارم

همه گر آمدی دارم همان آورد رامانم