همه گر آمدی دارم همان آورد رامانم

نه اشکی زیب مژگانم نه آهی بال افغانم

تپیدن هم نمی دانم دل بی درد رامانم

به مجبوری گرفتارم مپرس از وضع مختارم

فلک عمریست دور از دوستان می داردم بیدل

به روی صفحه آفاق بیت فرد رامانم