هوا آنجاکه ماند از پر زدن گل می کند شبنم

گذشتن بی تغافل نیست از توفان این گلشن

همان از پشت خم آرایش پل می کند شبنم

چکد اشک ندامت چول نفس بیدست و پا گردد

طرب خواهی دمی بر سنگ زن پیمانه عشرت

قدح ها از گداز شیشه پر مل می کند شبنم

ز بس بیحاصل افتاده ست سیر رنگ و بو اینجا