تشنه کامی را صدای ساغر دریا کنم

ناز پرورد تغافل خانه یکتایی ام

هر کجا آیینه ای را بینم استغنا کنم

قطره اشکی به توفان آورم کز حسرتش

عشق بیدل گر بساط نازم آراید چو شمع

آنقدر گردن کشم از خود که سر را پا کنم